‘We want more!’, schreef onderstaande in december 2005 over de Anxiety EP van singer-songwriter Lavalu. En er kwam meer. In 2007 volgde de sterke EP Now en van debuutalbum Hope Or Liquid Courage worden we alleen maar vrolijker. De in Amerika geboren Lavalu heeft samen met een groep muzikanten een definitieve vorm gevonden.
Na een paar nummers te hebben gespeeld zegt zangeres Marielle Woltring: “wow, het publiek heeft zich in tien minuten verdrievoudigd”. Inderdaad, er staan nu 21 mensen te kijken naar het optreden van Lavalu in Brennels Buiten.
De grote verrassing van het Scheldejazz festival speelt niet in Porgy & Bess. Ook niet op de Markt. Lavalu speelt in de Pit! Vanwege het lage animo beginnen ze pas rond 23.00 uur met spelen.
Nee, de opmaat voor een hete jazz-zomer werd gegeven door relatief onbekende acts als Lavalu en Sergio Cammariere. Nadat bij het optreden van Rita Reys geconstateerd kon worden dat de tijd voor het terugtreden van Europe’s First Lady of Jazz nu misschien toch is aangebroken, laat het debuterende Nederlandse talent Lavalu horen dat er een nieuwe generatie raspaardjes staat te trappelen. De muziek van de zangeres, pianiste en liedjesschrijfster Lavalu en haar band bewijst dat de jazz nog lang niet dood is.
In de jazz is niets meer wat het lijkt. Het zangeresje dat achter het toetsenbord staat, oogt als een van de vele filles fragilles, de zuchtend zingende Franse meisjes die in het voetspoor Van Jane Birkin de zangkunst reduceerden tot het geluid van een erotische zomerbries. Paillettentopje, blote schoudertjes, fonkelend sterrenstof rond de reebruine ogen, vingerloze handschoentjes: de jongens in het publiek moeten zich inhouden om niet keihard “je t’aime!” te roepen, een liefdesverklaring die hopelijk zal worden beantwoord met een kreunend “moi non plus!” Maar wanneer de linkerhand van zangeres Lavalu als een roofvogel naar het toetsenbord duikt, wordt de betovering wreed verbroken.