In de jazz is niets meer wat het lijkt. Het zangeresje dat achter het toetsenbord staat, oogt als een van de vele filles fragilles, de zuchtend zingende Franse meisjes die in het voetspoor Van Jane Birkin de zangkunst reduceerden tot het geluid van een erotische zomerbries. Paillettentopje, blote schoudertjes, fonkelend sterrenstof rond de reebruine ogen, vingerloze handschoentjes: de jongens in het publiek moeten zich inhouden om niet keihard “je t’aime!” te roepen, een liefdesverklaring die hopelijk zal worden beantwoord met een kreunend “moi non plus!” Maar wanneer de linkerhand van zangeres Lavalu als een roofvogel naar het toetsenbord duikt, wordt de betovering wreed verbroken.
Goed zijn in je werk is al erg fijn, maar uitblinken op meerdere gebieden is helemaal handig. Drie multitalenten uit de wereld van film, muziek en theater over het maximale uit jezelf halen. In 2005 richtte ze een band op, omdat ze piano spelen in haar eentje zo eenzaam vond. Inmiddels heeft Lavalu (Marielle Woltring) het ene optreden na het andere: op 12 juli staat ze zelfs op het Montreux Jazz Festival én tussendoor acteert ze op het toneel.
De verrassing van de avond: Lavalu. Het is half tien en het voorprogramma komt op. Een meisje neemt in haar eentje plaats achter de toetsen.
Vorig jaar was De Staat nog onze lokale tip voor 2008. Dat hebben ze inmiddels waargemaakt, dus voor 2009 zetten we (onder andere) in op het Arnhemse Lavalu. Qua stijl is het wel even andere koek, Lavalu maakt namelijk jazzy pop. Het geluidsniveau ging dan ook meteen omlaag in de CBK zaal, maar het werkte! Het publiek was stil en luisterde aandachtig naar de verrichtingen van zangeres Lavalu en haar band. Die aandacht strekte zich uit tot de vrachtwagen waarin de concerten werden opgenomen. (Klik hier voor het resultaat.) De technici vonden het helemaal te gek en draaiden de volumeknop juist helemaal open. Ook de band genoot zichtbaar. Lavalu straalde: “Na duizend jaar demo’s opsturen staan we hier dan eindelijk!” ’s Nachts om 5 uur kwam de band weer aan in de studio in Duitsland, die ze eigenlijk voor dit weekend hadden geboekt voor de opnames van een album. Lavalu zat om 11 uur alweer takes op te nemen achter de vleugel. Het moge duidelijk zijn, er zit wel degelijk rock-’n-roll in deze jazzprinses!
Marielle Woltring kan het zelf nog haast niet geloven: dat Lavalu zo snel al populair is geworden, is voor haar een wonder. De band heeft het afgelopen jaar overal in Nederland gespeeld, tot in de programma’s rond het North Sea Jazzfestival aan toe. ‘Nou ja, we hebben er ook hard aan gewerkt, dus laten we zeggen – bijna een wonder,’ lacht ze als ik haar spreek op het balkon van haar appartement in hartje Arnhem. ‘Ik heb er altijd van gedroomd, maar nooit op gerekend dat het zou lukken. Voor mijn gevoel is het nog maar net geleden dat ik met Oene van Geel en Yonga Sun begon.’ De violist en de slagwerker, die hun sporen verdiend hadden in de jazz, zijn precies het soort mensen dat Woltrings Lavalu zo eigenzinnig maakt: ‘Ik wil begaafde musici op poppodia krijgen. Zodat mensen doorkrijgen dat er muzikaal zo ontzettend veel meer te beleven is dan wat ze normaal horen.’