Bas de Esch: Wat meteen opvalt aan Hope or Liquid Courage zijn de fraaie vocalen van Lavalu. Haar bijna sensuele stem die gedragen wordt door het ietwat jazzy en funky instrumentarium blijft fier overeind staan.

Er laat zich wat dat aangaat weinig te wensen over. Het zit ‘m dan ook bij Hope or Liquid Courage in het instrumentele gedeelte; het geheel is simpelweg niet toegankelijk genoeg om er als een doorsnee luisteraar volop van te kunnen genieten. De muzikanten verstaan hun vak, de productie is prima, maar de tracks klinken te wazig. Van opzwepende, funky tracks tot jazzy, zoete ballads. Lavalu lijkt van heel wat markten thuis te zijn, wat een prima eigenschap is, maar de vraag is of deze markten bezoekers zullen trekken. Ik ben van mening dat er wel wat volk op af zal komen, maar het zal een bont, selectief gezelschap zijn.

Yvo Tap: O, o, een moeilijke, want dit is helemaal niet mijn ding… De cd een paar keer gedraaid en geen wilde aanvallen gekregen, dus tot nu toe is alles goed. De openingstrack is eigenlijk wel lekker. Lavalu’s stem is aardig aanwezig: niet storend maar wel vrij vooraan. Ondanks het feit dat er veel verschillende instrumenten gebruikt worden (cello, trombone, viool), komen de songs een beetje kaal over. Een hoop draait om de vocals, waardoor ik af en toe het gevoel krijg dat er iets mist. Misschien is dat mijn gemis wel, dat ik gewend ben dat er veel op gebied van instrumenten ‘moet gebeuren’ en de zang niet de meest vooraanstaande rol inneemt. De cd is ‘self produced’, iets waar ik wat op tegen heb. Je staart jezelf blind terwijl een getraind stel verse oren en ogen soms veel beter de balans kan bepalen dan de maker van de muziek zelf. Op zich zijn de nummers catchy genoeg, maar er kan nog wel wat aan geschaafd worden. Raar verhaald, deze cd: volledig niet mijn ding, maar wel lekker energiek en zeker interessant.

Bas de Esch en Yvo Tap