‘Ik blijf zoeken naar dat ultieme liedje’

Ze speelt piano, zingt, acteert, danst, en schrijft en componeert haar eigen nummers. Lavalu wordt door kenners omschreven als de nieuwe muzieksensatie en is zoals dat heet een multitalent. “Ja ach, een multitalent. Jij kunt toch ook koken en schrijven? Ik kan toevallig een paar dingen in de kunsten.” Hoewel ze er zelf luchtig en bescheiden over doet, is het opmerkelijk dat ze als driejarig meisje al niet van de piano was weg te slaan. Een multitalent dus, maar met een duidelijk doel voor ogen.

Lavalu is niet jouw echte naam, waar komt het vandaan?
“Het kwam gewoon in me op. Ik hoorde het als Labalu in mijn hoofd, de v uitgesproken op z’n Spaans als een b. Maar ja, dat begrijpt natuurlijk niemand, dus heb ik er Lavalu van gemaakt. Een vriend adviseerde me om goed over een artiestennaam na te denken. Na twee jaar vond ik hem nog steeds leuk, dus heb ik ’m maar aangenomen. Vakmatig is dat gewoon mijn naam, ik stel me dus ook voor als Lavalu.”

In jouw biografie en diverse interviews staat dat je geboren bent in de VS. Is dit van grote invloed geweest?
“Iedereen begint er altijd over, maar ik heb er maar een jaar gewoond en kan me er helemaal niets van herinneren. Maar mijn oudere broer en zus hadden wel veel speelgoed en boekjes uit Amerika meegenomen, waar ik ook mee ben opgegroeid. Toen ik vier of vijf jaar was, pakte ik die Engelstalige boeken uit de kast en keek ik vaak naar een kinderprogramma Funfactory op de BBC. Toen ik vervolgens ineens Engels begon te praten in een Chinees restaurant, schrok mijn moeder wel even. In die zin heeft het me dus wel beïnvloed.”

Je debuutalbum HOPE or Liquid Courage is al een tijdje uit en de reacties zijn allemaal lovend.
“Ja, daar ben ik erg blij mee! Om mezelf in te dekken, ga ik er altijd vanuit dat het slecht wordt ontvangen, dan kan het alleen maar meevallen. Anders komt het zo hard aan. Je legt toch je hele ziel en zaligheid bloot. Recensies zijn leuk, maar het gaat mij erom dat mensen de muziek draaien of naar het concert komen en ontroerd raken. Ik heb altijd iets willen maken wat mensen meenemen in hun leven, zoals ik zelf ook platen heb meegenomen in mijn leven. Dat vind ik te gek.”

Deze plaat was een proces, een soort ontdekkingsreis. Waar was je naar op zoek?
“In het begin was ik vooral bezig met experimenteren. Wat wil ik nou? Kan een popliedje eens niet uit een couplet, een refrein en een bruggetje bestaan? Mag er misschien iets anders bij? Toen heb ik hele ingewikkelde vormen bedacht en die uiteindelijk weer versimpeld. Bij het volgende nummer dacht ik weer, en nu doen we het simpeler, ik heb nu genoeg geëxperimenteerd. Ik blijf zoeken naar de ultieme liedjes, het is altijd een zoektocht. Iemand zei laatst tegen mij: ‘Wel vervelend hè, dat je nooit bij je eindpunt uitkomt’. Dat is inderdaad wel eens frustrerend, omdat er altijd wel iets is wat nog niet helemaal klopt. Maar het is ook de drijfveer om iets te maken. Als het helemaal goed is, hoe maak je dan een goede volgende plaat? HOPE or Liquid Courage is een goede stap in de richting.”

Jouw muziek is niet in een hokje plaatsen. Kun je het uitleggen?
“Ik noem het Björk met jazzmuzikanten.”

Is zij ook een inspiratiebron.
“Jazeker. Ik luisterde naar een cd van Björk en het eerste nummer Hidden Place kwam zo hard binnen. Ik zat genageld aan mijn stoel, she’s the Queen! Ik was meteen onder de indruk. Maar ook Tori Amos en Moloko zijn grote inspiratiebronnen. Moloko is zo’n geweldige live band.”

Maar je bent eigenlijk begonnen als klassiek pianist. Heb je dat ook als carrièremogelijkheid overwogen?
“Nee. Ik denk dat de klassieke pianisten die live concerten geven op twee handen te tellen zijn. En dan heb ik het over alle pianisten van de wereld. Daarbij zag ik het conservatorium als een heel eenzaam leven waar je acht uur lang alleen in een hokje zit te studeren. Dus toen dacht ik, nou ik vind acteren ook leuk, ik ga wel naar de toneelschool.

Een serieuze carrière als actrice dan?
“Ik heb heel lang gedacht dat ik actrice wilde worden. Halverwege de toneelschool begon ik toch de piano te missen en wilde ik weer liedjes schrijven. Als iemand in mijn omgeving iets doet, krijg ik juist de neiging om te contrasteren. Dat heb ik mijn hele leven al. Dus toen iedereen in mijn omgeving wilde acteren dacht ik, nou dan doen jullie dat toch lekker. Ik leef nu van de combi. Ik doe wel muziektheater en niet alleen toneel. Ik moet die twee werelden bij elkaar hebben.”

En als je moest kiezen?
“Dan laat ik alles gaan voor Lavalu. Wanneer je de manier hebt gevonden om precies te kunnen zeggen wat je wilt, dan valt al het andere in het niet. Acteren is ook te gek, zeker als afwisseling. Maar op het moment dat ik de wereld mag over reizen als Lavalu, dan teken ik daar onmiddellijk voor. Het is ook eigenlijk heel apart dat ik als driejarig meisje de piano opzocht. Het heeft er dus altijd al ingezeten.”

Je hebt al op het Zwitserse jazzfestival in Montreux gestaan.
“Ja, dat was te gek. Echt heel speciaal. Zo’n festival met grote namen als Wyclef Jean. Een week later speelde Prince daar! Ik had zoiets van, waar is dat programmaboekje? Als ik ergens in dat programmaboekje mijn naam zie staan én de naam van Prince, dan gaat die aan de muur. Wat is dat cool!”

En nu zo snel mogelijk naar de volgende droom?
“Ik droom altijd. Tien jaar geleden schreef ik mijn eerste liedjes. Het eerste wat ik voor me zag, was om als een Björk op een festivalweide als Pinkpop op te treden voor duizenden mensen. Vooral de sfeer op festivals en de energie die je op het podium neerzet en waar je het publiek in meeneemt. Je deelt iets. Tijdens een concert ontmoet je elkaar in het midden, precies tussen het publiek en de band gebeurt iets. Ik kan niet uitleggen wat, maar dat vind ik heel spannend. Een theaterzaaltje is leuk, maar voor tienduizend man is nog leuker. Dus dat wil ik best een keer meemaken, haha. Ik wil gewoon zo graag spelen en emoties uiten, dat is het mooiste wat er is!”

Jolien Alberdingk Thijm