Noorderslag heeft de repuatie een belangrijk startpunt te zijn en deuren te openen voor nieuwe bands naar grotere podia en festivals. Behalve uiteenlopende popstijlen is er sinds een aantal jaren ook ruimte voor jazzy bands en artiesten. Zo zullen tijdens de komende editie trompettist Eric Vloeimans met Gatecrash en Benjamin Herman Quartet te zien zijn. In 2009 gingen Lavalu en Wicked Jazz Sounds Band hen voor. Hoe kijken zij terug op die aftrap in het hoge noorden en waar staan ze nu?

Ze herinneren het zich nog goed. Een optreden op Noorderslag vergeet je niet zomaar. De gezellige drukte. Divers publiek, van jong tot oud. Programmeurs, bookers en zogenaamde VIPs, heel de muziekindustrie loopt er rond. Hoewel, de meeste belangrijke Europese scouts die verbonden zijn aan broertje Eurosonic zijn vaak dan al huiswaarts gekeerd.
Voor Lavalu, gitarist Laurens Priem en singer-songwriter Renske Taminiau van Wicked Jazz Sounds Band, was het optreden op Noorderslag een goed begin van het nieuwe jaar. Alleen waren de omstandigheden niet optimaal. Priem verwijst naar het late tijdstip – rond twee uur ’s nachts konden ze pas het podium betreden- , een relatief kleine bühne voor een energieke elfkoppige band en de locatie, een zijzaaltje, was ook niet optimaal. Toch was er volop publiek aanwezig en waren de reacties positief. “Er waren speciaal mensen voor ons gekomen, die ons gelukkig wisten te vinden. Het was echt een feestje! Inmiddels staan we bekend als swingende afsluiter, dus dat heeft positief uitgepakt”, vertelt Priem terugblikkend.
De excentrieke Lavalu kwam met haar band uit een extase van rust en concentratie vanwege studio-opnamen voor haar huidige debuutalbum, Hope or Liquid Courage, terecht in drukte en hectiek. Dat was even omschakelen. “Ik wilde al jaren op dat podium staan, maar moest door de drukke planning even wennen. Voor mijn gevoel hebben we een fijne set gespeeld. De zaal was lekker vol en mensen bleven aandachtig luisteren.”
In hoeverre het optreden op het festival de bands echt iets concreet heeft opgeleverd vinden ze moeilijk te zeggen, maar duidelijk is wel dat het effect heeft. Renske Taminiau (inmiddels niet meer als vocalist betrokken bij de band, wel als songwriter): “We hebben op ontzettend veel festivals gestaan. Als ik terugblik, dan vermoed ik dat Noorderslag daar wel een belangrijke rol in heeft gespeeld. Het is immers een gewild evenement. Ik denk dat bookers en programmeurs een bepaalde kwaliteit aan de bands verbinden die ze op Noorderslag zien of weten dat die groepen daar hebben opgetreden. Met WJS band hebben we veel in grotere steden gestaan, waardoor je de aandacht trekt van poppodia als Tivoli en De Melkweg.” Voor haar eigen meer jazzgeoriënteerde band kan Taminiau iets moeilijker inschatten wat het ‘Noorderslag-effect’ is geweest. Wel merkt ze dat programmeurs gemakkelijker direct contact met haar opnemen omdat ze haar ook van Wicked kennen. “Volgens mij krijg je gemakkelijker een voet tussen de festivaldeur, zeker op popgebied. Mensen willen je een kans geven. Dat is erg belangrijk.”
Bandlid Priem vond de media-aandacht wat tegenvallen. De journalisten schreven over dezelfde bands en grote namen. Alle aandacht ging bijvoorbeeld uit naar Kyteman. “Geen kwaad woord over die band hoor, alleen viel het me tegen dat de media niet wat avontuurlijker schreven en weinig belangstelling hadden voor de meer jazzy bands. 3voor12 wist ons wel te vinden en ik denk zeker dat het een opsteker was richting popfestivals en gerelateerde podia.”

VREEMDE EEND
Lavalu voegt toe dat ze de indruk heeft dat veel festivalprogrammeurs er als de kippen bij moeten zijn als ze een goede band op Noorderslag zien, want in hun beginnende fase zijn ze nog te betalen. “Ik denk dat we afgelopen zomer met ons busje langs veel festivals hebben kunnen touren, omdat we zijn gespot in het noorden. Dergelijke evenementen hebben volgens mij wel een langtermijn- effect. In 2006 stond ik op Oerol en na anderhalf jaar volgden daar nog steeds bookingen van. Het is natuurlijk een combi van factoren, zoals een goed management, veel pr-aandacht en kwaliteit van samenspel tussen de musici. Als die dingen samen komen, gaat het balletje rollen.”
Een grote en aangename verrassing was dat de avontuurlijke groep, die bekend staat vanwege haar mix tussen jazz, klassiek en pop, uitgenodigd werd om op het prestigieuze Montreux Jazz Festival te spelen. Manager Annieta van Valkengoed had contact gehad, een sampler en informatie gestuurd en de programmeur was onder de indruk en op het laatste moment mocht de band naar Zwitserland afreizen. “Ja, geweldig dat we daar mochten staan! We hadden nog nooit in het buitenland gespeeld en dan sta je plots op zo’n festival. Dat is heel speciaal. Er was ook iemand van Montreux aanwezig op Noorderslag, maar heeft ons niet gezien daar. Desondanks heeft het misschien toch een rol gespeeld.”
De musici hebben in 2009 zowel veel pop- als jazzfestivals en podia voorbij zien komen. De scheiding tussen die werelden lijkt steeds kleiner te worden. Het publiek kan wel verschillen; de muzikanten merken dat bij jazzpodia de mensen minder visueel ingesteld zijn. Het draait minder om het entertainmentgehalte, terwijl dat in popzalen meer op de voorgrond lijkt te liggen. Taminiau: “Op The Hague Jazz Festival merk je bijvoorbeeld dat het publiek bereid is diepgaander te luisteren. Je kunt meer experimenteren en soleren. Tegelijkertijd hangt het af van het podium zelf. Soms moet ik mijn setlijst erop aanpassen en energieker spelen om de aandacht van het publiek vast te houden. Op andere plekken, zoals Paradiso, maakt het weinig uit. Daar komt zeer divers publiek.”
Voor WJS band zijn de verschillen kleiner, de groep heeft een duidelijke functie: knallen maar met die mix van dansbare beats, pop en jazz! Gitarist Priem vertelt dat er uiteenlopend publiek op de band afkomt: van jongeren, studenten, muzikanten tot liefhebbers. “De reden hiervan is volgens mij doordat jazzfestivals steeds breder programmeren. In de popwereld zijn we soms nog een vreemde eend in de bijt. De mensen zijn wat afwachtender, maar na twee nummers gaat het dak eraf.”

PUZZEL
Een jaar verder is er veel gebeurd en hebben Lavalu, Priem en Taminiau zich erg ontwikkeld. Hoe kijken ze terug op het afgelopen jaar? “Ik ben heel blij en dankbaar met de resultaten van dit jaar, maar eigenlijk voelt het een beetje dubbel. Het is nog te kort voor me om terug te blikken. Ik zit midden in allerlei ontwikkelingen die voortvloeien uit gebeurtenissen van 2009. Zoals het debuutalbum. Daarnaast wil ik altijd meer. Het kan altijd beter. We zijn erg gegroeid als groep en ik heb hard aan mijn stemgeluid en techniek gewerkt. Met mijn muzikanten heb ik veel potentie om te groeien. Ik heb het idee dat ik slechts op veertig procent van mijn kunnen zit. Natuurlijk zijn we een stuk verder , maar ik blijf mezelf graag uitdagen en ben daarom niet snel tevreden”, aldus Lavalu.
De wensen van Renske Taminiau zijn afgelopen jaar allen in vervulling gegaan: ze droomde ervan om in Paradiso, het Concertgebouw en op het North Sea Jazz Festival te staan; het overkwam haar allemaal in 2009. Natuurlijk zijn er nu nieuwe uitdagingen, zoals een plekje op Oerol, de Parade en misschien zelfs Lowlands, maar het was een fantastisch jaar. “Ik ben dik tevreden. Met zowel Wicked als met mijn eigen groep, dat meer improvisatie bevat, heb ik ontzettend veel positieve media-aandacht ontvangen. Van De Wereld Draait Door, tot jazzbladen en kranten. Ik heb een soort fanbase weten op te bouwen en kijk uit naar de toekomst. Het is een spannend proces voor mij als componist om een tweede album te schrijven die aansluit bij de voorganger. Zowel voor mijzelf als de bijdragen voor Wicked. Ik hoop dat ik aan alle verwachtingen kan voldoen, het kan deels vallen of staan met het resultaat van de komende albums. Het wordt vast een interessante puzzel.”
Laurens Priem had eigenlijk geen concrete verwachtingen aan het begin van 2009. Wel was hij zich bewust dat de prille band een bijzonder clubje vormde samen. Het collectief was zelfs een van de laatste drie genomineerden voor de Jazzism Edison Jazz Publieksprijs met hun debuutalbum The Biggest Sin. Hij is dan ook zeer tevreden en heeft meerdere hoogtepunten beleefd, zoals vijf a zes bezoeken aan Radio 3FM, een plek op het hoofdpodium van het Amsterdamse Bevrijdingsfestival waarmee een massapubliek werd bereikt, een dansende menigte op het Amersfoort Jazz Festival en hun eigen albumpresentatie in Trouw A’dam. “Het was echt een bizar jaar. In mei en juni hadden we gemiddeld tien optredens per maand. Het is te gek dat poppodia ons terugvragen. De verdeling tussen jazz en pop is fifty-fifty. Voor mijn gevoel zijn we snel gegroeid, maar gelukkig is het geen hype geworden zoals Kyteman. Nogmaals, niets ten nadele van die band, maar als je uitgeroepen bent tot hype dan kan het zomaar afgelopen zijn. Onze liveshows worden nog steeds door programmeurs opgepikt. Ik geloof dat we iets bijzonders doen. We hebben jarenlange dance- ervaring in zowel pop als jazz. Dat hoor en zie je. De komende tour wordt heel vet met bijdragen van Boris. Ik hoop dat we nog een keer mogen terugkomen op Noorderslag, hopelijk dan wel op een van de hoofdpodia.”

Angelique van Os