De grote verrassing van het Scheldejazz festival speelt niet in Porgy & Bess. Ook niet op de Markt. Lavalu speelt in de Pit! Vanwege het lage animo beginnen ze pas rond 23.00 uur met spelen.
Gelukkig is er dan wel wat publiek binnen gedruppeld. Als Lavalu begint, is het eigenlijk niet wat je had verwacht. In positieve zin dan! Je zou het indie-jazz kunnen noemen of nu-jazz.
Hoe dan ook is het energiek, enthousiast en vol overgave. Zangeres Marielle Woltring leeft zich echt in in wat ze zingt en het publiek voelt dat ook. Er wordt driftig geklapt en geschreeuwd
om meer. Dansbaar is het ook hier en daar. Je kunt dan denken aan Björk achtige uithalen ondersteund door een dijk van een band ( Yonga Sun op drums, Miguel Boelens op sax en
Jörg Brinkmann driftig spelend op zijn cello alsof het een gitaar is). Ook is er tijd voor mooie, kleine ballads, die intiem aanvoelen. Het publiek is aandachtig en verbaasd, heeft kippenvel
en is enthousiast. De cd’s nemen na afloop gretig aftrek en daarmee is een bij aanvang lege zaal verandert in een wam bad voor Lavalu.
Dennie Schuerman en Jeroen de Back