Lavalu is klassiek opgevoed, maar werkte met jazzmuzikanten en wilde graag triphop maken. Vijf jaar lang werkte ze toe naar een album dat ze nota bene opnam in een babykamer van anderhalve meter bij anderhalve meter. Geen gemakkelijk opgave, maar uiteindelijk was het gewoon een kwestie van lef.
Lavalu is het alias van Marielle Woltring. Ze is 30, maar behept met het enthousiasme van een kind als het om muziek gaat. Ze speelt piano sinds haar kleutertjd en genoot een klassieke muzikale opvoeding, maar daarvan is weinig te horen op haar debuutalbum HOPE or liquid courage. Lavalu:“Ik ben inderdaad klassiek opgevoed, maar luister veel naar triphop en wek met jazzmuziekanten. Hierdoor heeft mijn muziek een zeer eigen stijl gekregen, waar ik ook lang naar heb gezocht. Vijf jaar om precies te zijn. Die tijd heb ik ook echt nodig gehad, alleen al om aan publiek te wennen wanneer ik een liedje speelde. Triphop neemt mij mee naar een andere, magische wereld. Zodra ik een cd van Róisín Murphy of Björk opzet, varen mijn gedachten naar deze wereld. Ik wist hoe Lavalu zou moeten klinken, maar ik wist niet precies hoe ik het moest bereiken. Producers snapten mij niet goed als ik mijn ideëen uitlegde, of ze wilden het aanpassen. Daarom heb ik besloten mijn album zelf te produceren onder het motto: ‘alleen Lavalu weet hoe Lavalu klinkt’.”
Het duurde heel lang voor Lavalu het aandurfde haar liedjes aan het publiek te laten horen, vandaar ook de titel van haar debuutalbum, HOPE or liquid courage. “Mijn teksten gaan over angsten, verdriet en pijn, maar ook over hoop en lef. Je hebt lef nodig om dat ene meisje mee uit eten te vragen en je hebt ook lef nodig om je vader, waarmee je al tien jaar ruzie hebt, onder ogen te komen. Eigenlijk heb je al lef nodig om ‘s ochtends uit je bed te komen, omdat je dan een veilige omgeving verlaat en in een gevaarlijke en onzekere wereld stapt. Het helpt je om je nek uit te steken en je verlangens om te zetten in daden. Zelf heb ik heel lang het verlangen gehad om muziek te maken. Uiteindelijk is het wel gelukt maar ik heb een lange weg afgelegd. De dingen die ik leerde en tegenkwam op de toneelschool ben ik op een gegeven moment in muziek gaan verpakken. Ik voelde het verlangen om dit te doen en door mijn nek uit te steken heb ik de stap kunnen zetten. En nu zit ik hier.”
Maar dat proces ging niet van een leien dakje. “Wel duizend keer heb ik alles uit het raam willen gooien. Stoppen is echter nooit een optie geweest omdat dan alle moeite voor niets zou zijn geweest. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik door zou gaan met werken zolang er ook maar iets van ontwikkeling op zakelijk of op creatief gebied zou zijn. Het maakte niet uit hoe klein die ontwikkeling was, ik wilde per se doorzetten en daar heb ik heel veel voldoening uit geput. Zoveel zelfs dat ik nu al weer zes nummers klaar heb voor een tweede album. En dat gaat er zeker komen.”
Elze Kuiper